وبلاگ کسروی (یه یاد یعقوب مهرنهاد)

مه 28, 2009

شركت كنندگان محترم، تحريم كنندگان را بي‌خيال! نامزد انتخاباتي خودتان را بچسبيد

Filed under: سیاست — kasravi @ 11:50 ق.ظ.

دوست عزيزي ذيل لينك ارسالي ام در بالاترين مطلب مفصلي را نوشته اند كه آنرا علاوه بر جالب بودن حرف خودم نيز يافتم. بخش اعظم آن را با تغييراتي جزئي در زير آورده ام.

من بر اساس تحليلی که دارم در انتخابت شرکت نميکنم واحتمال اشتباه در طرز فکر خودم و تحليلم را هم کاملاً ميدهم و کسی را هم به تحريم دعوت نميکنم اما بسيار مايلم که شرکت کنندگان دلايل امثال من را هم بشنوند و صدایم را به گوششان برسانم به همين خاطر گاهی در بالاترين  درباره انتخابات مينويسم. کسی که رأی ميدهد با کسی که شرکت نميکند هر دو از نظر من به يک ميزان محترمند و به گمانم کسی که به اين مطلب اعتقادی ندارد از ادبيات مبارزه براي سرافرزی ايران و دموکراسی چيز زيادی نميداند.

با نزديک شدن به انتخابات حال و هوای بالاترين برايم کمی عجيب شده و عجيب تر از آن دگرگونی هميشگی و سریع حال جامعه ما نزديک انتخابات است بحثها از گفتگوهاي چاره انديشانه به سمت هيجانهای زودگذر کوچ کرده. تا همين يکی دو ماه پيش بحث از اين بود که چه دليلی در دست داريم که در انتخابات شرکت کنيم واکنون صحبت از اين هست که به چه دليلی بعضيها حق دارند که شرکت نکنند(و به قول شما در جايی بحث از انتخاب بین بد و بد تر به خوب و خوب تر رسيده است

 از لينکهایی که شرکت نکنندگان را به خارج نشينان بيدرد متهم ميکردند شروع شد. با لينکهایی که امثال من رو به بي اطلاع فرض کردن شرکت کنندگان متهم ميکردند ادامه پيدا کرد و امروز ديگر صحبت از اين هست که خطر شرکت نکنندگان خطرناک که هرکدامشان يک احمدی نژاد متحرک هستند را بايد بر طرف کرد(امیدوارم به گامهای عملی نکشد و در حد تئوری بماند).اين همه البته کاملاً قابل پيش بينی بود و 2 يا 3 روز مانده به انتخابات، در اين جو ملتهب، نوشتن از شرکت نکردن بسيار سخت تر هم خواهد شد.هر چند وقتي هیجان به اوج ميرسد در برخی زمينه ها به جامعه واقعی ايران بيشتر از جوامع مجازی مانند بالاترين اميد دارم. به هر حال کشور ما چيزهای عجيب زياد دارد.

روزانه چندين لينک در مذمت شرکت نکردن نيامده داغ ميشود و انرژی زيادی صرف اين مي شود تا به همه هشدار داده شود که شرکت نکنندگان برابرند با احمدی نژاد،تحريم يعنی نابودی ایران،بايکوت خطری براي ايران و کامنت پشت کامنت در تاييد ميرسد و حتی توجهی به حق هر کس براي شرکت يا عدم شرکت نميشود.سدها بار پرسيده شده که هدف از شرکت نکردن چيست و بارها پاسخ داده شده. همبستگی و سطح اطلاعات به نظر من در جامعه آنچنان پايين است که برای اين انتخابات پيش رو اين روشها دوای درد نخواهد شد و با اين اوصاف هم بسياری از شرکت نکنندگان معمولی مانند من انگيزه رای دادن یک کارمند خسته از فشار اقتصادی و مخالف جمهوری اسلامی به امید آنکه شاید تا حدودی از فشار به طور موقت کاسته شود،را کاملاً ميفهمند و حرمت مينهند و اصراری به نجات ایران تنها به روش خودشان ندارند.اما همه اينها به هيچ عنوان دليل نميشود که که از منطق آنان که شرکت نکنندگان را خطرناک و بيدرد و … معرفی مي کنند تعجب نکنم

.

ميدانم آنان که منصفند و تحليلی دارند اينچنين پاسخ خواهند داد که بهتر از من اين چيزها را ميدانند اما به دلايلی که بر همه روشن هست چاره ديگری نيست.اما باز هم سؤالی اينجا وجود دارد و اينکه فرض ميکنيم اميدی به يک تحريم وسیع که با گامهاي بعدی پيگيری شود نيست(جامعه اينطور نشان ميدهد)اما آيا اين همه دليل بر اين ميشود که بايد رفت و در يک دور باطل و بي حاصل و دوسر باخت شرکت کرد؟ضمن اینکه یک دلیل و البته دلیل اساسی اينکه تحريم وسیع و گامهاي بعدی آن پیگیری نمیشود و به نتيجه هم نمي رسد همين منطق ناميدی و انتخابات از سر ناچاری است.ما نباید حس پوچی،نا امیدی،تحلیل رفتن دائمی خواسته ها،و از ترس این در بغل آن رفتن داشته باشیم وگرنه بحثهای اینچنینی مبتذل و بیفایده است راه تکراری به یک مقصد میرسد. دوستان منطق صبوری و تغییرات احتمالی و ذره ای(نه حتی حتمی و تدریجی) را میپذیرنند اما چنین منطقی رو برای بایکوت(یا تحریم گسترده) به عنوان تنها یک گام که باید با مبارزات مدني ،اعتصابها،کمپینها،وبلاگنویسی،اعتراضها،حرکتهای دانشجویی و زنان و کارگران و معلمان و تظاهرات ها و… همراه شود نمی پذیرند و انتظار دارند صبح بعد از تحریم انتخابات همه جا گلستان شود.کسی که فکر میکند با تنها تحریم ، اتفاقهای وسیع یکشبه رخ میدهد دچار خطای اساسی است.

در مورد سی و چندمین انتخابات،توجیه این است که علی رغم آنکه میدانیم قطعا تقلبهایی در کار خواهد بود،سیستم را بکل قبول نداریم،بین نامزدها تفاوت بنیادی نمی بینیم،فیلتر رهبر و شورای نگهبان وجود دارد،احتمال پیش آمدن «وضعیت خطیر کنونی» در چهار سال دیگر نظیر سی و چهار سال قبلش بسیار زیاد است،حکومت از حضور ما سوء استفاده می کند و با شرکت در آن به چیزی تن میدهیم که خودمان نیز با آن همسو نیستیم، ولی رای میدهیم چون خودمان را عاجز از تغییرات اساسی و مبارزه با جمهوری اسلامی می دانیم.اما خوب اینجا مساله این است که اگر در مقابل جمهوری اسلامی تا این حد خود را ناتوان و از پیش باخته و ضعیف میدانیم و از انتخابهای از سر عجز کنونی هم امید تغییری اساسی نداریم،پس چرا اصلا مبارزه کنیم .راه حلهای کم خرجتر و کم هزینه تری برای ذوب شدن در این سیستم(مانند بسیاری دیگر) وجود دارد که حتی شاید حال عمومی غالب ما را کمی بهتر هم کند.

آنچه که اينجا به ذهن ميرسد اين است که در طی 30 ساله اخير حتی يک دوره هم وجود نداشته که مردم کمتر از نصف در انتخابات رياست جمهوري شرکت کنند در اين دوره هم مانند دوره هاي پيش،هيچ تحليلگری نگفته که کمتر از نيمی از مردم در انتخابات شرکت ميکنند يا خطر يک تحريم وسیع وجود دارد.پس هدف از صرف اين همه انرژی و حساسيت چيست؟به طوری که حتی هدف اصلی(در اين مورد تحليل کانديداها و برنامه هايشان،و برنامه بعد از انتخابات براي مبارز با جمهوری اسلام) در سايه قرار گرفته. چند لينک در اين باره مي آيد که اشکالات برنامه کانديداها چيست(به جز احمدی نژاد البته) یا چه تضمينی هست که اينابر ماهی 60 يا 70 هزار تومان را بدهند؟!!!!با موضوعاتی مانند بسيج،سپاه،مافياي نفت و اقتصاد ،کاهش فشار بر دانشجويان و کارگران و .. چه مي خواهند بکنند ليست بسيار بلند بالااست.من هم از انجام يک انقلاب توسط ريیس جمهور بعدی صحبت نميکنم منظورم برنامه هايش در حدود اختيارات نیم بندش در همین نظام جمهوری اسلامی است که ايران و ايرانی رو به گروگان گرفته.در این صورت ميتوان فهميد اين بار قرار هست چه کاری انجام شود که قبلاً با کانديداهاي به مراتب با وجهه بهتر در چارچوب اين نظام حتی نتوانستيم به آنها نزديک هم شويم. چقدر به اين اشکالات پرداخته مي شود؟عجيب آنکه لينکهاي تک و توک هم که حاوی این تحلیلها هستند معمولاً توسط همين تحريميها فرستاده مي شود.باز هم می گویم که به نظر من اين همه جوش و فرياد و نگرانی از تحريم وسیع را عجيب و نادرست است و ما به ازاي خارجی و واقعی در درون جامعه ندارد.پس چرا اين همه انرژی صرف مي شود در حالی که اين روزها بهترين فرصت هست براي آنانی که شرکت ميکنند تا از کانديداهايشان قول بگيرند،برنامه بخواهند،محکم و حتی با فرياد سخن بگويند.

Advertisements

8 دیدگاه »

  1. ممنون اولاد عزیز، با این حرفها خیلی موافقم:

    به جامعه واقعی ايران بيشتر از جوامع مجازی مانند بالاترين اميد دارم

    دوستان منطق صبوری و تغییرات احتمالی و ذره ای(نه حتی حتمی و تدریجی) را میپذیرنند اما چنین منطقی رو برای بایکوت(یا تحریم گسترده) به عنوان تنها یک گام که باید با مبارزات مدني ،اعتصابها،کمپینها،وبلاگنویسی،اعتراضها،حرکتهای دانشجویی و زنان و کارگران و معلمان و تظاهرات ها و… همراه شود نمی پذیرند و انتظار دارند صبح بعد از تحریم انتخابات همه جا گلستان شود.

    اگر در مقابل جمهوری اسلامی تا این حد خود را ناتوان و از پیش باخته و ضعیف میدانیم و از انتخابهای از سر عجز کنونی هم امید تغییری اساسی نداریم،پس چرا اصلا مبارزه کنیم .راه حلهای کم خرجتر و کم هزینه تری برای ذوب شدن در این سیستم(مانند بسیاری دیگر) وجود دارد که حتی شاید حال عمومی غالب ما را کمی بهتر هم کند.

    اما من جواب سوالت رو دارم: این سوال که اینهمه هیاهو برای تحریم به چه دلیل است؟

    چند روز پیش با خودم به این فکر می‌کردم که نکند ما افرادی که به این انتخابات و نتیجه حاصل از آن اعتقادی نداریم و مشکلات را در جای دیگر و راه حل را روشی دیگر می‌دانیم، شاید ماهم اشتباه کریدم. اشتباه در اینکه بی‌دلیل شروع به استدلال در مورد نظراتمان کردیم، و با این کار ماهم در داغ کردن تنور انتخابات نقش ایفا کردیم. به این فکر می‌کردم که شاید بهتر بود ما سکوت می‌کردیم و به نظاره تلاش بی‌فایده این دوستان می‌نشستیم. در آن صورت نه بحثی در مورد عدم شرکت ارائه می‌شد و نه پاسخی در مقابل.  و به این شکل با سیستم موتور روشن و چراغ خاموش حرکت می‌کردیم.
    اما مثل این ابری که توی کارتون‌ها تفکرات و تخیلات کاراکترها درش به نمایش درمیاد سریع اون رو از بالای سرم پاک کردم. به این نتیجه رسیدم که حتی اگر من و تو و دیگران هم سکوت می‌کردیم، این مشارکتی‌ها حتماً خود را به شکل تحریمیان درمی‌اورند و بازهم همین داستان برقرار بود و البته اینبار با بایکوتی‌ها غیرواقعی.
    خلاصه داستان اینه که از کلمه‌ی بایکوت استفاده ابزاری داره اتفاق میوفته و اگر چنین ابزاری در دست نداشتند هرگز نمی‌توانستند موجودی مثل میرحسین یا کروبی را تا این حد سوار موج کنند.
    ممنون از مطلب بسیار خوبت.

    دیدگاه توسط ورتيگونه — مه 28, 2009 @ 4:56 ب.ظ. | پاسخ

  2. اولاد جان ببخش که به خاطر ترکیب فارسی انگلیسی / جابجا شد و کامنت به این شکل دراومد،‌ لطفاً کامنت قبلی رو دیلیت کن.

    اولاد عزیز، با این حرفها خیلی موافقم:

    به جامعه واقعی ايران بيشتر از جوامع مجازی مانند بالاترين اميد دارم

    دوستان منطق صبوری و تغییرات احتمالی و ذره ای(نه حتی حتمی و تدریجی) را میپذیرنند اما چنین منطقی رو برای بایکوت(یا تحریم گسترده) به عنوان تنها یک گام که باید با مبارزات مدني ،اعتصابها،کمپینها،وبلاگنویسی،اعتراضها،حرکتهای دانشجویی و زنان و کارگران و معلمان و تظاهرات ها و… همراه شود نمی پذیرند و انتظار دارند صبح بعد از تحریم انتخابات همه جا گلستان شود.

    اگر در مقابل جمهوری اسلامی تا این حد خود را ناتوان و از پیش باخته و ضعیف میدانیم و از انتخابهای از سر عجز کنونی هم امید تغییری اساسی نداریم،پس چرا اصلا مبارزه کنیم .راه حلهای کم خرجتر و کم هزینه تری برای ذوب شدن در این سیستم(مانند بسیاری دیگر) وجود دارد که حتی شاید حال عمومی غالب ما را کمی بهتر هم کند.

    اما من جواب سوالت رو دارم: این سوال که اینهمه هیاهو برای تحریم به چه دلیل است؟

    چند روز پیش با خودم به این فکر می‌کردم که نکند ما افرادی که به این انتخابات و نتیجه حاصل از آن اعتقادی نداریم و مشکلات را در جای دیگر و راه حل را روشی دیگر می‌دانیم، شاید ماهم اشتباه کریدم. اشتباه در اینکه بی‌دلیل شروع به استدلال در مورد نظراتمان کردیم، و با این کار ماهم در داغ کردن تنور انتخابات نقش ایفا کردیم. به این فکر می‌کردم که شاید بهتر بود ما سکوت می‌کردیم و به نظاره تلاش بی‌فایده این دوستان می‌نشستیم. در آن صورت نه بحثی در مورد عدم شرکت ارائه می‌شد و نه پاسخی در مقابل. و به این شکل با سیستم موتور روشن و چراغ خاموش حرکت می‌کردیم.
    اما مثل این ابری که توی کارتون‌ها تفکرات و تخیلات کاراکترها درش به نمایش درمیاد سریع اون رو از بالای سرم پاک کردم. به این نتیجه رسیدم که حتی اگر من و تو و دیگران هم سکوت می‌کردیم، این مشارکتی‌ها حتماً خود را به شکل تحریمیان درمی‌اورند و بازهم همین داستان برقرار بود و البته اینبار با بایکوتی‌ها غیرواقعی.
    خلاصه داستان اینه که از کلمه‌ی بایکوت استفاده ابزاری داره اتفاق میوفته و اگر چنین ابزاری در دست نداشتند هرگز نمی‌توانستند موجودی مثل میرحسین یا کروبی را تا این حد سوار موج کنند.
    ممنون از مطلب بسیار خوبت.

    دیدگاه توسط ورتيگونه — مه 28, 2009 @ 5:00 ب.ظ. | پاسخ

  3. اولاد عزیز، من الان متوجه شدم که این‌ها نوشته‌های دوستی دیگر است. نمی‌دونم چرا اون دوخط بولد اول مطلب رو اصلاً ندیده‌ بودم.

    اولاد جان، یادت میاد حدود دوماه پیش در ایمیلی بهت گفتم که این دوست تازه وارد به بالاترین با ای‌دی کمراد تحلیل‌های خوبی در مورد انتخابات می‌نویسه. گفتم از فرصت استفاده کنم و به این دوست سلام و عرض ادب کرده باشم.

    و در ضمن من آدمی هستم که چیزی رو نمی‌تونم تو دلم نگه دارم، کمراد نازنین، تو دلم بود که آی‌دی این دوست خیلی چپی هستش و امیدوار بودم خودش (یعنی خودت) اینقدرها چپ نباشه.
    اولاد جان پوزش به خاطر خط‌خطی کردن وبلاگت

    دیدگاه توسط ورتیگونه — مه 28, 2009 @ 5:36 ب.ظ. | پاسخ

  4. سلام.چقدر گپ زدن در جمع دوستان خوشاينده.بيش از يک سال بالاترين ميخوندم(زياد) تا اينکه 2 ماهی هست که تصميم گرفتم کمی هم ديکته بنويسم.خدای من ميدونه که نوشته های آقای اولاد و يکی دو کاربر ديگه این انگیزه رو برام بوجود آورد(این را گفتم که بدانید که نوشته های شما بزرگواران پیگیری می شود و تاثیرگذار است پس لطفا باز هم بنویسید).جناب اولاد گرامی و دوست فرهيخته ورتیگونه عزيز ممنون ميشوم گاهی غلطهای ديکته پراشتباه يه دانشجوي کوچولو رو بگيرید:-)پايدار و شاد باشيد.

    پ.ن: ورتیگونه عزيز،اگر آيدی بنده بر خلاف میلم ظاهرا ارتباط با چيزی را تداعی ميکند،خودم تنها طرفدار خط مستقيم و منتقد بقیه جهتها(چپ و راست و بالا و پایین)هستم؛-)شاد باشید.

    دیدگاه توسط ایران مهر — مه 29, 2009 @ 12:49 ق.ظ. | پاسخ

  5. ممنون که میایی لینک های من را رای میدهی. من حرفه ای نیستم و نمی توانم بیایم رای بدهم. از همینجا تشکر می کنم. شاد و سلامت باشی

    دیدگاه توسط ماني جاويد — ژوئن 1, 2009 @ 11:24 ق.ظ. | پاسخ

  6. ُسلام
    مدتی است کم پیدایی با توجه به احوالات این روزها کمی نگران شدم. در بالاترین سر زدم به صفحه ات و لینک هایت دیدم که نوشتی بیشتر در خیابان هستی. بهر حال امیدوارم هر جا که هستی موفق و سلامت باشی.
    (لینک هایت قدیمی شده بود نمیشد کامنت گذاشت برای همین آمدم اینجا.)

    دیدگاه توسط ماني جاويد — ژوئن 23, 2009 @ 11:32 ق.ظ. | پاسخ

  7. با درود.

    مرلین یکی از کاربران بالاترین هستم.گرامی با توجه به این که احساس می شود برای ادامه دادن جنبش سبز و یا همان انقلاب سبز نیاز به برنامه ریزی وجود دارد و همه ما باید به فکر پاسداشت خون جان دادگان راه ازادی باشیم.فکر کردم که بازی وبلاگی ترتیب دهیم و در ان راه های بررسی ادامه دادن این جنبش را علنی کنیم و همه نظرات را یکجا جمع کنیم.و بررسی کنیم که چه راهکارهایی باعث پیشرفت و چه حرف هایی سبب گمراه شدن این جنبش می شود.

    من شما را به بازی وبلاگی دعوت می کنم با عنوان: چه کنیم که جنبش(انقلاب ) سبز مردم ایران هوشیارانه عمل کند و با قدرت ادامه پیدا کند.

    با تشکر.
    مرلین.

    دیدگاه توسط merlian — اوت 22, 2009 @ 6:25 ق.ظ. | پاسخ

  8. سلام، نیستی؟! امیدوارم که همه چیز رو به راه باشد.

    دیدگاه توسط yeman — ژانویه 23, 2010 @ 6:28 ق.ظ. | پاسخ


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

ساخت یک وب‌گاه یا وب‌نوشت رایگان در وردپرس.کام.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: